زمستان
پراکنده نوشته های محمد حیدری
Thursday، August 18، 2005

تعجب و تاسف
در سايت گويا مطلب عجيب و غريبي ديدم با عنوان « جنبش « ملي – مذهبي » ها و اکبر گنجي » که در نوشته اي عجيب ادعا کرده است که ملي مذهبي ها « در کارزار حمايت از گنجي » کنار ايستاده اند و « براي درخواست از او براي پايان دهي به اعتصاب غذايش نيز حاضر به همراهي نيستيد » در اين سالها گاه مطالبي مي خوانم که علاوه بر حيرت و شگفتي ، تاسف و نگراني از آينده اپوزيسيون نيز بر آن افزوده مي شود. از آنجا که علاقه دارم به نيروهاي ملي مذهبي و از آنها سالم تر نيروي سياسي نمي شناسم و از آنها پيگيرتر حقوق مردم را نديده ام دريغم آمد که چيزکي ننويسم. نويسنده آن نوشته آيا واقعا خبر ندارد از تلاش ملي مذهبي ها براي آزادي گنجي؟ فراموش کرده نامه سحابي و ديگر دوستانشان را و نمي بيند اينهمه نامه ها و درخواستها در حمايت از گنجي را؟ نديده اين بيانيه تند نهضت آزادي را و نوشته هاي ملي مذهبي ها و مشارکت آنها در تجمع هاي مختلف را؟
نويسنده نوشته که :«شايد با تاکتيک مبارزاتي برگزيده ي گنجي و يا شايد با عقايدش در « مانيفست جمهوري خواهي » توافق فکري نداشته باشند. اما در حرکت جمعي براي درخواست از او براي پايان دهي به اعتصاب غذايش نيز حاضر به همراهي نيستيد ؟ »
از کجا درآمد که ملي مذهبي ها در به اصطلاح کارزار حمايت از گنجي و تلاش براي پايان اعتصاب غذاي او حاضر به همراهي نيستند؟
اين که ملي مذهبي ها يا حداقل اکثر آنها با روش گنجي و نوشته هاي او موافق نيستند که چيز مخفي و تازه يافته اي نيست . احتمال دارد از اين موضع آنها هم خيلي ها خوششان نيايد و آرزو داشته باشند که اين نيروها و خيلي هاي ديگر هم به گنجي بپيوندند.( اين آرزو خصوصا مربوط به ایرانیانی است که در اروپا و امريکا سکونت دارندو از طریق اینترنت مبارزه میکنند!) اين انتظار البته به نظر من نادرست است. گنجي عزيز دست به کاري زده است که در روش او نيز چون و چرا بسيار است .
این انتقادها ي  گنجي که که منحصر به او نيست. همين چند ماه قبل مهندس سحابي سخنراني مهمي داشت در حسينيه ارشاد که با ادبيات خودش  نقدهاي
تندي مطرح کرده بود. نقدهاي محسن کديور نيز از سالها قبل هميشه بوده است. ليکن روش کار گنجي مورد قبول اين آقايان نيست .
در عين حال بيشترين تلاش براي پايان اعتصاب غذاي او و آزادي اش را همين ها انجام دادند وشگفتي روزگار ما در اين است که اگر تا چندي قبل حافظه تاريخي سياسي هاي ما چند دهه بود ، حالا چند ده روز هم نيست!